Bir varmış bir yokmuş

Bahçenin birinde güneşe sevdalı bir gündöndü yaşarmış
onun dibinde de gündöndüye sevdalı bir sarmaşık .

gündödünün gövdesine sımsıkı sarılır yüzünü ona

dönsün onu sevsin diye umutla beklermiş.gündöndü ise
her sabah güneş doğduğunda yüzünü  sevdayla göğe

çevirip hayran hayran güneşi seyredermiş.sarmaşıkcık

çaresiz daha bir sıkı sarılırmış gündöndüye ama

nafile…gündöndünün aklı güneşte.akşam olupta güneş
battığında sevdiğini yitiren gündöndü boynunu büker

içine kapanır kalırmış üzüntüden. sarmaşık daha sıkı

daha sıkı yapışırmış o zaman.gel gelelim sabah

olduğunda gündödünün yüzünü kendisine çevirmeyeceğini

güneşle onun arasına giremeyeceğini bir daha

anlarmış.ama bir sabah uyanınca minik sarmaşık

uyanınca ne görsün.ilk defa sevgili gündöndüsünün

yüzü güneşe değil kendine dönük… sevinçten az

kalsın çığlık atacakmış ki gündödüsünün öldüğünü

anlamış.çünkü sarmaşık sevdiğinin yüzünü kendisine

çevirmek için onun gövdesine sarıldıkça, yavaş yavaş

onu boğduğunu öldürdüğünü hiç farketmemiş.gündöndü

ölünce, sarmaşığın sarılacağı bir şeyde

kalmamış.zamanla o da sararıp solmuş.sonra çiftçinin

biri gelmiş ikisini de bir kenara, koparıp fırlatmış.